با رنگ زعفران شد و با ضعف خیزران

چون بلبلان نوای ثناهای تو زدم

تا کرد روزگار مرا اندر آشیان

آن روی و قد بوده چو گلنار و ناروان

اندر تنم ز سرما بفسرد خون تن

بگداخت بازم آتش دل مغز استخوان

آکنده دل چو نار ز تیمار و هر دو رخ