آن روی و قد بوده چو گلنار و ناروان

دانی همی و داند یزدان غیبدان

چون بلبلان نوای ثناهای تو زدم

تا کرد روزگار مرا اندر آشیان

با رنگ زعفران شد و با ضعف خیزران

اندر تنم ز سرما بفسرد خون تن

بگداخت بازم آتش دل مغز استخوان