دانی همی و داند یزدان غیبدان

ای بر هوات خلق همه سود کرده، من

بر مایه هوات چرا کرده ام زیان؟

اندر ولوع خدمت خویش اعتقاد من

چون بلبلان نوای ثناهای تو زدم

تا کرد روزگار مرا اندر آشیان

آن روی و قد بوده چو گلنار و ناروان