چون بلبلان نوای ثناهای تو زدم

بر مایه هوات چرا کرده ام زیان؟

اندر ولوع خدمت خویش اعتقاد من

دانی همی و داند یزدان غیبدان

تا کرد روزگار مرا اندر آشیان

آن روی و قد بوده چو گلنار و ناروان

با رنگ زعفران شد و با ضعف خیزران