تا کرد روزگار مرا اندر آشیان

اندر ولوع خدمت خویش اعتقاد من

دانی همی و داند یزدان غیبدان

چون بلبلان نوای ثناهای تو زدم

آن روی و قد بوده چو گلنار و ناروان

با رنگ زعفران شد و با ضعف خیزران

اندر تنم ز سرما بفسرد خون تن