بر گنج و بر خزینه دانش ندیده اند

ای کرده جود تو به همه نعمتی ضمان

در پارسی و تازی،در نظم و نثر کس

چون من نشان نیارد گویا و ترجمان

چون طبع و خاطر من دُرنامنه و قهرمان

آنم که بانگ من چو به گوش سخن رسد

اندر تن فصاحت گردد روان روان