یکی چو در ثمین و یکی چو مشک ختن

مرا بیافت چو یک قطره خون جوشان دل

مرا بیافت چو یک تار موی نالان تن

ز بس که کند دو زلف و ز بس که راندم اشک

مرا و او را از چشم و زلف گرد آمد

ز مشک و لولو یک آستین و یک دامن

به ناز گفت که از دیده بیش اشک مریز