ز تو بنازد اقبال چون بدن به روان

شود به پیشش رایت چو قرص مهر مجن

دو چشم نصرت بی تیغ تو بود اعمی

زبان دولت بی مدح تو بود الکن

به تو بماند تایید چون روان به بدن

به دشمنان بر روز سپید روشن را

سیاه کردی چون شب، از آن بخفت فتن