شود به پیشش رایت چو قرص مهر مجن

چو رنج را ز جهان دولت تو فانی کرد

چه بد تواند کردن زمانه ریمن؟

اگر زمین همه چون صبح پر ز تیغ شود

دو چشم نصرت بی تیغ تو بود اعمی

زبان دولت بی مدح تو بود الکن

ز تو بنازد اقبال چون بدن به روان