داند جهان که مادر ملک است حصن نای

گردون به درد و رنج مرا کشته بود اگر

پیوند عمر من نشدی نظم جانفزای

نی نی ز حصن نای بیفزود جاه من

من چون ملوک سر ز فلک بر گذاشته

زی زهره برده دست و به مه برنهاده پای

از دید گاه پاشم درهای قیمتی