من چون ملوک سر ز فلک بر گذاشته

پیوند عمر من نشدی نظم جانفزای

نی نی ز حصن نای بیفزود جاه من

داند جهان که مادر ملک است حصن نای

زی زهره برده دست و به مه برنهاده پای

از دید گاه پاشم درهای قیمتی

وز طبع گه خرامم در باغ دلگشای