ای روزگار هر شب و هر روز در بلا

جز صبر و جز قناعت دستور و رهنمای

ای بی هنر زمانه مرا پاک در نورد

وی کور دل سپهر مرا نیک برگرای

ده چه ز محتنم کن و ده در ز غم گشای

در آتش شکیبم چون گل فرو چکان

بر سنگ امتحانم چون زر بیازمای