بر سنگ امتحانم چون زر بیازمای

ای روزگار هر شب و هر روز در بلا

ده چه ز محتنم کن و ده در ز غم گشای

در آتش شکیبم چون گل فرو چکان

از بهر زخم گاه چو سیمم همی گداز

وز بهر حبس گاه چو مارم همی فسای

ای اژدهای چرخ دلم بیشتر بخور