که ننهادم اندر دهان شکری

حوادث ز من نگسلد ز آن که هست

یکی را سر اندر دم دیگری

مرا چرخ صد شربت تلخ داد

ز خارم اگر بالشی می نهد

بسا شب که کردم ز گل بستری

تن ار شد سپر پیش تیر بلا