ز خارم اگر بالشی می نهد

یکی را سر اندر دم دیگری

مرا چرخ صد شربت تلخ داد

که ننهادم اندر دهان شکری

بسا شب که کردم ز گل بستری

تن ار شد سپر پیش تیر بلا

پس او را زبانی است چون خنجری