پس او را زبانی است چون خنجری

ز خارم اگر بالشی می نهد

بسا شب که کردم ز گل بستری

تن ار شد سپر پیش تیر بلا

زمانه ندارد به از من پسر

نهانم چه دارد چو بد دختری؟

از آن می بترسم که موی سپید