زمانه ندارد به از من پسر

بسا شب که کردم ز گل بستری

تن ار شد سپر پیش تیر بلا

پس او را زبانی است چون خنجری

نهانم چه دارد چو بد دختری؟

از آن می بترسم که موی سپید

کنون بر سر من کند معجری