تا شوی گر فراق بگذارد

دامن عافیت ز دست مده

تا به دست بلات نسپارد

گویی اندر کنار وصل شوم

وصل هم نازموده ای که به لطف

خون بریزد که موی نازارد

مردبینی که روز وصل چو شمع