عشق زلف تو چو سلطان دلم شد گفتم

که همی زلف تو از راه دل آسان ببرد

از خم زلف تو سامان رهایی نبود

هیچ دل را که همی سخت به سامان ببرد

کین مرا زود که از خدمت سلطان ببرد

برد از خدمت سلطانم از آن می ترسم

که کنون خوش خوشم از طاعت یزدان ببرد