برد از خدمت سلطانم از آن می ترسم

هیچ دل را که همی سخت به سامان ببرد

عشق زلف تو چو سلطان دلم شد گفتم

کین مرا زود که از خدمت سلطان ببرد

که کنون خوش خوشم از طاعت یزدان ببرد