دل زمانه و برگ جهان تواند بود

من آن نیم که مرا بی تو جان تواند بود

نهان شد از من بیچاره راز محنت تو

قضای بد ز همه کس نهان تواند برد

خوش آنکه گویی چونی همی توانی نه