خوش آنکه گویی چونی همی توانی نه

دل زمانه و برگ جهان تواند بود

نهان شد از من بیچاره راز محنت تو

قضای بد ز همه کس نهان تواند برد

در این چنین سر و توشم توان تواند بود

اگر ز حال منت نیست هیچ گونه خبر

که حال من ز غمت بر چه سان تواند بود