عید بودست آنچه در کشمیر می رفتست ازو

باد با فرمان روایی هم به فرمان می رود

باد باری زلف او را چون به فرمان شد چنین

دیو زلفش گرنه با مهر سلیمان می رود

کار این دارد که اکنون در خراسان می رود

در میان آتش دل گرچه هر شب تا به روز

جانم از یاد لبش در آب حیوان می رود