جانم از یاد لبش در آب حیوان می رود

عید بودست آنچه در کشمیر می رفتست ازو

کار این دارد که اکنون در خراسان می رود

در میان آتش دل گرچه هر شب تا به روز

هر زمان گوید چه خارج می رود اکنون ز من

دم نمی یارم زدن ورنه فراوان می رود

آب لطف از جانب او می رود با انوری