دردا از آنکه بر سر کوی تو می رود

ای در رکاب زلف تو صد جان پیاده بیش

دل در رکاب روی نکوی تو می رود

هر روز هست بر سر کوی اجل دو عید

هر دم هزار خرمن جان بیش می برد

بادی که در حمایت بوی تو می رود

جان خواهیم به بوسه و باز ایستی ز قول