به رخ خویش بنازی چنان

تو خداوندی و من بنده ام

سر زلف تو گواه منست

که من از بهر رخت زنده ام

که من از عشق تو تا زنده ام

چه زنم خنده که در عشق تو

ز دو صد گریه بود خنده ام