وی در سخن لب تو وجودی کم از عدم

در چشم دل مرا تو چنانی که دل چو خصم

پیوسته داردم به وصال تو متهم

ای در دلم خیال تو شکی به از یقین

کم کن ز سر تکبر و بنشین که انوری

در عشق چون میان و لبت گشت کم ز کم