کم کن ز سر تکبر و بنشین که انوری

پیوسته داردم به وصال تو متهم

ای در دلم خیال تو شکی به از یقین

وی در سخن لب تو وجودی کم از عدم

در عشق چون میان و لبت گشت کم ز کم