غم طبع شد مرا چو به غم خوردنم تو شادی

در خون و خاک پیش تو می گردم وز شوخی

در چشمت آب نیست ندانم که بر چه بادی

شاد آن زمان شوی که مرا در غمی ببینی

گویی از این پست به همه رنج یار باشم

نه رنجهات می رسد احسنت شاد بادی

در طالعم ز کس چو وفا نیست از تو ماند