بدان تا روزگارم خوش کنی تو

نه جز تیمار تو تیمارداری

مرا از تو غم تو یادگارست

از این بهتر چه باشد یادگاری

بر آن امید بودم روزگاری

همه امید در وصل تو بستم

به سر شد عمر و هم نگشاد کاری