بر آن امید بودم روزگاری

مرا از تو غم تو یادگارست

از این بهتر چه باشد یادگاری

بدان تا روزگارم خوش کنی تو

همه امید در وصل تو بستم

به سر شد عمر و هم نگشاد کاری