گر بیم زلف پر خم تو نیستی مرا

گر جان و دل به دست غم تو ندادمی

پای نشاط بر سر گردون نهادمی

این کارهای بسته خود برگشادمی

ور بر سرم نبشته نبودی قضای تو

شهری پر از بتان به تو چون اوفتادمی