شهری پر از بتان به تو چون اوفتادمی

گر بیم زلف پر خم تو نیستی مرا

این کارهای بسته خود برگشادمی

ور بر سرم نبشته نبودی قضای تو

واکنون چه اوفتاد دل اندر بلای تو

ای کاش ساعتی به جمال تو شادمی

گر بی تو خواست بود مرا عمر کاجکی