واکنون چه اوفتاد دل اندر بلای تو

این کارهای بسته خود برگشادمی

ور بر سرم نبشته نبودی قضای تو

شهری پر از بتان به تو چون اوفتادمی

ای کاش ساعتی به جمال تو شادمی

گر بی تو خواست بود مرا عمر کاجکی

هرگز نبودمی و ز مادر نزادمی