روزم سیاه کردی دردا که می ندانی

ای بخت نامساعد باری تو خود چه چیزی

وی یار ناموافق آخر تو با که مانی

جانی خراب کردم در آرزوی رویت

گفتی ز رفتن آمد آنکه بدی برویت

بایست طیره رویی رو جان که ننگ جانی

عمری به باد دادم اندر پی وصالت