بر فراز روز روشن می زنی

گرد ماه از مشک خرمن می زنی

واتش اندر خرمن من می زنی

پرده شب را بدین دوری چرا

من ز سودای تو بر سر می زنم

تو نشسته فارغ و تن می زنی

ای ببردستی بطراری ز من