ما عافیتی گرفته بودیم

کس درندهد تن این دغا را

بردی دل و عشوه دادی ای جان

پاداش جفا بود وفا را

دادی تو به ما نشان بلا را

آن روز که گنج حسن کردی

این کنج وثاق بی نوا را