آن صدر جهانی تو که در شارع تعظیم

گر در سر منقار کشد جذر اصم را

ای در حرم جاه تو امنی که نیاید

از بویه او خواب خوش آهوی حرم را

همراه دوم گشت حدوث تو قدم را

از بهر وجود تو که سرمایه اشیاست

نشگفت که در خانه نشانند عدم را