از بهر وجود تو که سرمایه اشیاست

از بویه او خواب خوش آهوی حرم را

آن صدر جهانی تو که در شارع تعظیم

همراه دوم گشت حدوث تو قدم را

نشگفت که در خانه نشانند عدم را

با دایه عفو و سخطت خوی گرفتند

چون ناف بریدند شفا را و الم را