با دایه عفو و سخطت خوی گرفتند

همراه دوم گشت حدوث تو قدم را

از بهر وجود تو که سرمایه اشیاست

نشگفت که در خانه نشانند عدم را

چون ناف بریدند شفا را و الم را

تا خاک کف پای ترا نقش نبستند

اسباب تب لرزه ندادند قسم را