از بس که بچیند چه شجاع و چه جبان را

بر سمت غباری که ز جولان تو خیزد

چون باد خورد شیر علم شیر ژیان را

هر لحظه شود رمح تو در دست تو سلکی

شمشیر تو خوانی نهد از بهر دد و دام

کز کاسه سر کاسه بود سفره و خوان را

قارون کند اندر دو نفس تیغ جهادت