قارون کند اندر دو نفس تیغ جهادت

از بس که بچیند چه شجاع و چه جبان را

شمشیر تو خوانی نهد از بهر دد و دام

کز کاسه سر کاسه بود سفره و خوان را

یک طایفه میراث خور و مرثیه خوان را

تو در کنف حفظ خدایی و جهانی

طعمه شدگان حوصله هول و هوان را