ترا عطیه عمری چنانکه هیلاجش

که تیغ بید نماید به چشم خنثی را

همیشه تا که به شمشیر و کلک نظم دهند

به گاه خشم و رضا خوف را و بشری را

کند کبیسه سالش عطای کبری را