جلوه احسان خود در عمر کردستی تو نه

کان ببخشد نه ثنا دامانش گیرد نه ثواب

کوس رعد ورایت برقش همه بگذاشتم

یک سوالم را جوابی ده نه جنگ و نه عتاب

گر همه صد بدره زر بودیت و صد رزمه ثیاب

قطره باران از او بر روی آبی کی چکید

کو کلاهی بر سرش ننهاد حالی از حباب