کو کلاهی بر سرش ننهاد حالی از حباب

جلوه احسان خود در عمر کردستی تو نه

گر همه صد بدره زر بودیت و صد رزمه ثیاب

قطره باران از او بر روی آبی کی چکید

خود خراب آباد گیتی نیست جای تو ولیک

گنجها ننهند هرگز جز که در جای خراب

آسمان قدرا زمین حلما خداوندا مکن