گفتا چه حاجتست بگویم بود صواب

می خواستم ز دلبر خود عذر در خلا

وز آب دیده کرد زمین گرد او خلاب

القصه بعد از آنکه بپرسید مر مرا

گفتم بگوی گفت من از گفتهای خویش

آورده ام چو زاده طبع تو سحر ناب

تا بی ملالت این را فردا ادا کنی