تازگیش آخر صبا می بخشد و تری سحاب

هم به اقبال تو می یابد ز سلطان جهان

اسب و طوق و جامه و فرمان و القاب خطاب

گرچه گل بر بار چون بشگفت خود تازه بود

ای زبان راست گویت هم حدیث غیب صرف

وی خیال راست بینت همنشین وحی ناب

تا بود مقدور سعد و نحس گردون خیر و شر