سپهر گفت که او خود به نفس خویش قضاست

قضاش گفت به دستت دهم زمام جهان

زمانه گفت که او خود جهان مستوفاست

قدر نمود که حکم تو بر قضا فکنم

در آن ریاض که طوبی نمود سایه به خلق

چه جای غمزه بید وکرشمهای گیاست

در آن مصاف که خیل ملائکه صف زد