وان تصور نه به اندازه این سینه ماست

گرچه در هر جگری درد و غمت بیخی زد

که شبان روزی چون ذکر تو در نشو و نماست

ما چه دانیم که از ما چه سعادت بگذشت

کیست با این همه کز ناله زارش همه شب

سقف گردون نه پر از ولوله صوت و صداست

کیست ای بوده چو دریا و چو ابرت دل و دست