ور کشد سد سکندر به مثل گرد بقاش

دار او از خشب و تخت تو هم از خشبست

آخر از رابطه قهر کجا داند شد

سرعت سیر نفاذت نه به پای هربست

این مهندس که در افعال ورای تعبست

عقل داند که چو مهتاب زند دست به تیغ

رد تیغش نه به اندازه درع قصبست